74

برعکسِ نوشته های نسبتا غمگین و خالی از امیدی که اینجا مینویسم ، اصلا آدم بی حال و ساکتی نیستم . توی جمع خانواده و دوستان خیلی هم شادم . ولی خب باید اعتراف کنم این وبلاگ هم یک روی زندگی فعلی منه که نمیتونم انکارش کنم ، ناامیدی و بعضاً خشمی که توی بعضی کلمات نوشته شده میبینم که شاید فقط خودم عمیقا متوجهشون بشم ناراحتم میکنه . کاش میتونستم روزهای شاد و خوبمو بنویسم ولی شادی گذرا و درلحظه س و بنظرم باید توی ذهن یا فوقش توی عکس ثبت بشه . ولی اون چیزی که میمونه و اونقدر مغز و میخوره که برای خالی کردنش به نوشتن ، هرچند نصفه و نیمه و مبهم ، پناه میبری روزهای سخت و غمه . متاسفانه .