00:15

آرشیو خیلی اَز وبلاگآ روی سال 92 گیر کرده . همون سآلی که بدترین اتفاقات و بدترین لحظه هارو داشتَم . همون سآلی که تا دوسال بعد ننوشتم . همون سالی که فَهمیدم از دَست دادَن فقط برآی بقیه نیست و مَرگ و نمیشه از زندگی جدآ کرد . فهمیدَم جمله ی " در هَر حآل زندگی جَریآن داره و منتظر تو نمیمونه " واقعیت دآره ، اَلبته مَن دو سآل از زندگیمو ، دَبیرستانمو " که قرآر بود اَز بهتَرین سآلآی عمرَم باشه " اَز دَست دادم و روزآشو فقط با ذهنیت کآش زودتر تموم شه گذروندَم . هیچ چیز مثله قبل نمیشه . منم نمیشم وَلی اینکه یآد گرفتم زندگی کنم و از کنآر ناراحتیا بگذرم و راحت تر باهاشون کنار بیام خودش خوبه . مهم ترین چیزی که این سال های واقعا بد بهم یاد دادن توقع نداشتن از هیچکس به معنای واقعیه کلمه بود . چیزی که شاید قبلا هم میدونستم ولی برام کاملا ملموس و قابل درک و اجرا نبود . حالا میتونم بگم بزرگ شدم .

کاش میبودی و خودت این چیزا رو یادم میدادی نه رفتنت .